Sessie 26: Underprepared, Unaware & Uncharacteristically Wishing Ismark Was Here

Wat volgt is een fragment uit het reisdagboek wat Arthian bijhoudt voor Yaadi:

Dag 120 zonder jou

Zoals ik eerder ook al had geschreven zijn je moeder, broertje, pet steen en ik op avontuur naar Lioterdis om Prins Ravihn te doden. Zo zijn we een stap dichterbij om Fikkie, Jan en jou terug te krijgen. Wij hebben namelijk afgesproken dat wanneer de rust is hersteld thuis en de elementals weg zijn heel Thay op zoek zal gaan naar jullie.

Vandaag zijn we daarom begonnen met zoeken naar Ravihn. Zoals ik gisteren heb geschreven zijn we onderweg gegaan naar de grootste en hoogste berg op Lioterdis, want waarom zou je als prins niet wonen op de berg met het mooiste uitzicht?! Terwijl we naar deze berg gingen heeft Faäi een kaart van de omgeving gemaakt zoals ze dat altijd doet wanneer we op reis zijn. Helaas was haar kompas helemaal in de war hier op Lioterdis, dus besloot Faai met haar grote wijsheid dat ze de grote berg als reference-point zou gebruiken voor haar kaart en dus helemaal geen kompas nodig had. Toch was het fijn geweest als we in onze voorbereiding voor dit avontuur een kaart of werkend kompas mee hadden gekregen. Maar goed, je kan nooit vertrouwen op buitenstaanders om je te helpen. Gelukkig hebben we Faäi, wat heb ik het toch getroffen met zo’n waanzinnig slimme verloofde. Zonder haar zou onze familie in elkaar zakken. Ze is echt de rots waar wij op kunnen leunen.

Toen we eenmaal bij de voet van deze grote berg waren besloten we dat we een waarschuwing aan Ravihn zouden geven zodat hij wist wat hem te wachten stond, namelijk een snelle dood (waarschijnlijk in ±36- 72 seconden). We hadden besloten dat de beste waarschuwing altijd vandalisme is. Daarom hebben we een van de stenen van de berg waar wij dachten dat Ravihn woonde in twee stukken gehakt. HA! Dat zal hem leren! Ik weet zeker dat hij doodsbang is nu.

Deze reis naar de berg, en de act of violence tegen de steen die daarop volgde, waren erg vermoeiend, dus hebben we even rondgelopen langs de voet van de berg op zoek naar een goede rustplaats. Hier kwamen we ons tweede probleem tegen: de ontzettende idioten die ons op missie hierheen hebben gestuurd hebben nooit de moeite genomen om ons te voorzien van een tent om ons te beschermen tegen de zandstorm die in dit gebied woedt, kun je dat geloven?! Wat een idioten. Wat hebben die pipoos precies besproken in de 18-urige vergaderingen die 7 dagen per week plaatsvonden als het niet ging over hoe ze ons succesvol de wereld konden laten redden?! Hopelijk, Yaadi, leer je hiervan dat je altijd zelf na moet denken en niet blind moet vertrouwen op de overheid. Eerst werd de toeslag-affaire bekend, en nu ook nog de zandslag-affaire. Waar is Pieter Omtzigt als je hem het hardst nodig hebt?! Bij gebrek aan tent dachten we dat een kuil graven om ons te beschermen tegen de wind verstandig zou zijn, maar helaas... die flapdrollen hadden ons ook geen schep gegeven! Hadden we die gekke ‘Ismark’ waar die pony-dieven het steeds over hadden maar bij ons… De overheid van Thay heeft echt hun kop in het zand gestoken en al hun verantwoordelijkheden met betrekking tot ons helpen systematisch genegeerd. Echt erg. En dat is dan dezelfde overheid die jou moet terugvinden nadat wij de wereld hebben gered. Ik heb er om eerlijk te zijn weinig vertrouwen in dat zij jou kunnen vinden... Maar geen zorgen Yaadi, ik stop niet tot ik weet dat jij veilig bent! Uiteindelijk kwam gelukkig je briljante moeder Faäi met het idee om onze cloaks en jassen te gebruiken om een tent te maken aan de zijkant van de berg, wat is Faäi toch slim zeg. Nu zitten we in de tent, veilig van de zandstorm. Je moeder en broertje (ik ka niet wachten tot je hem kan ontmoeten, je zal echt gek op je kleine broertje zijn) zijn gaan slapen en onze pet steen houdt buiten de wacht.

Ik mis je elke dag meer Yaadi. Hopelijk tot snel. Wees nog even sterk zonder mij.

Liefs,

Mama

Dag 121 zonder jou

Lieve Yaadi,

We zijn vandaag verder naar het noorden gereisd langs de voet van de berg en kwamen op een gegeven moment een arena tegen. Ik moest meteen denken aan hoe wij samen mee hebben gedaan met Het Tournament zo’n 11 jaar geleden. Wat hebben wij het leuk gehad zeg toen! Graag had ik jou hier gehad zodat wij weer zij aan zij in een arena konden staan. Helaas moest ik dit keer zonder jou vechten in de arena toen bleek dat we in een hinderlaag gelokt waren. Er rees namelijk een bepantsering uit het zand op en die iets over Ravihn schreeuwde, heel bizar. Wij wisten niet precies wat hij zei want wij spraken de taal niet (en natuurlijk waren wij niet uitgerust met een korte taalcursus of misschien een woordenboek van de moedertaal hier. Nogmaals: vertrouw de overheid niet!!!).

Maar goed, het figuur dat uit het zand kwam had een rode vlag met gele leeuwenkop erop, dat is vermoedelijk de vlag van dit gebied (weer iets wat ze ons wel opzich even van tevoren hadden kunnen vertellen zodat we überhaupt ook maar iets wisten over waar we eigenlijk naartoe zouden gaan en niet door alles verrast zouden worden… Maar dat is duidelijk te veel gevraagd tegenwoordig). Hij oogde niet erg vriendelijk en dus besloten we dat we hem maar met de grond gelijk zouden maken. Natuurlijk kwamen er uit het zand ook nog vriendjes van hem tevoorschijn, want waarom zou iets ooit gewoon makkelijk gaan? Die gekke mafkees had zelfs een aura van leeuw-piranhas gemaakt. Ja, je leest het goed: LEEUW-PIRANHAS! Wederom iets waarvan wij het bestaan niet wisten en waarvoor de overheid van Thay ons had kunnen waarschuwen, maar néééé hoor, dat was natuurlijk weer te veel gevraagd. Die leeuw-piranhas stelden onze wijsheid enorm op de proef, maar als eeuwige optimist gebruikte ik dat moment maar liefst twee keer om een crit te hebben op mijn wisdom save. Natuurlijk zag Faäi mijn spectaculaire wijsheid, dus kon ik dat moment gebruiken om indruk op haar te maken. Het geheim van onze goede relatie is dat wij altijd elkaar het hof blijven maken! Och, ik kan je praktisch je ogen horen rollen Yaadi. Maar wacht maar wanneer jij voor het eerst thuiskomt met een vriendje / vriendinnetje / gender non-conforme partner… kwam je überhaupt maar thuis ☹…

Maar goed, terug naar vandaag. Zoals je van ons gewend bent hebben we onze vijanden snel ingemaakt. We hebben vervolgens drie van hun wapens (wat grote magische hamers waren) opgepakt. Die kunnen we verkopen als wanneer we weer thuiskomen. Alles is zo duur tegenwoordig dat we wel wat extra zakcentjes kunnen gebruiken. In de buurt van de arena zagen wij ook iets waarvan we in de eerste instantie dachten dat het een rivier was. Eventjes was ik extra boos geworden omdat de overheid onze tassen en zakken had gevuld met drinkwater omdat dat hier niet zou zijn. Ik dacht dus even dat dat óók een leugen was en dat we hier wel konden drinken en dat ze onze tassen beter met een kompas, woordenboek, schep en tent hadden kunnen vullen. Maar gelukkig was hetgeen wat ik zag geen water, maar een afgrond waarbij je in het niets zou vallen als je erin viel. Dat was een meevallertje dus! We wilden liever niet in die afgrond vallen, dus besloten we dat we maar de grote berg op te klimmen. Dit is tevens hopelijk richting Ravihn. Vandaag hebben we echter geen tijd om helemaal boven te komen, want het is al laat (of vroeg? Of misschien midden op de dag? Tijd is hier erg verwarrend want er zijn drie zonnen, en soms maakt Allegro er een vierde bij met zijn zonlicht wapen... Mijn hele perceptie van tijd is dus weg. Had de overheid ons nu maar een klokje meegegeven!!! Ons voorbereiden op wat gaat komen is duidelijk niet iets wat in hun taakbeschrijving stond, en je weet hoe ambtenaren zijn: ze doen niet meer dan strikt noodzakelijk is).

We hebben maar de aanname gemaakt dat het avond was en hebben dus zojuist dus onze make-shift tent weer opgezet. Ik zit buiten de wacht te houden, te lezen, en jou dit te schrijven, terwijl je moeder en broertje slapen en onze pet steen hopeloos probeert mos te laten groeien tussen de rotsen.

Elke dag zijn we weer een dag dichterbij samenzijn. Ik geef jou niet op, jij ook niet toch?

Tot snel,

Mama

Dag 122 zonder jou

Lieve Yaadi,

Vandaag vonden een blauw… pluisje? Wolkje? Object? Toen we dichterbij kwamen veranderde het blauwe pluisje (?) opeens in een extra cringe blauwe versie van Inai. Hij probeerde iets te zeggen over iets, maar hij was moeilijk serieus te nemen zonder meteoriet en zonder shirt. We hebben dus vrij snel het gesprek afgekapt want hij is onze tijd niet waard (ik wou dat de stomme politici van Thay soms hun gesprek zouden afkappen. Dan hadden ze misschien meer tijd gehad om een werkend kompas, schep, woordenboek, klokje, en tent voor ons te regelen. Maar ja, goede politici zijn lastig te vinden. Wie weet nomineer ik me wel voor de volgende verkiezingen).

Na dit enerverende gesprek met Inai over niks zijn we door gegaan richting de top van de berg. Hier kwamen we interessanter volk tegen. Dit interessante volk, wat giants waren, was echter niet zo gecharmeerd door onze slechte reisvoorbereiding (blijkbaar is hier gewoon een VVV waar we een plaatgrond op konden halen. Thanks for nothing Aland & co…). De giants hier zijn trouwens echte PVV-stemmers en wilden niks weten van buitenlanders die hun taal niet spraken en de cultuur niet begrepen. Dit zorgde voor een… dodelijk misverstand… Na ±18 seconden waren ze allemaal dood. Wederom iets wat voorkomen had kudden worden als wij gewoon van tevoren waren voorzien van voldoende informatie over de taal, cultuur en gebruiken hier!!!!!!! VERTROUW DE OVERHEID VAN THAY NIET! Denk altijd zelf na Yaadi. Nadat we dit misverstand de wereld van de levenden uitgeholpen hadden konden we door naar de top van de berg. Hier kwamen we Megynojord tegen, een groene draak(achtige). Hij was zich niet erg bewust van onze cultuur (hij was duidelijk ook niet ingelicht door zijn overheid, gelukkig voor hem komen wij zijn Prins vermoorden en kan hij een staatsgreep plegen en een nieuwe overheid creëren. Wie weet moet ik dat in Thay ook maar eens gaan doen…) want hij dacht dat we gebrandmerkte muizen waren. Na een gezellig gesprek over waarom ook hij een hekel had aan buitenlanders (echt een PVV-oord dit, net gemeente Rucphen) heeft hij ons de weg gewezen naar het kasteel waar we Ravihn kunnen uitdagen tot een episch gevecht. Dit is vlak achter de berg, dus nu moeten we dit hele rotding weer afdalen… sjonge jonge jonge. We zijn wel goed onderweg om zo snel mogelijk dit gevecht achter de rug te hebben, dan komen we weer naar huis en maken we ons klaar voor de volgende prins.

We komen je redden Yaadi, ik weet het zeker. Hou het nog even vol, ik weet dat je het in je hebt. Jij bent de reden waarom je moeder en ik elke dag opnieuw vechten voor vrede!

Ik mis je elke dag meer.

Een hele dikke knuffel,

Mama