Sessie 29: De Sessie waar Faai Blob de Teneerslag Van de Fucking Zon laat Face-Tanken Voor de Wetenschap

We wisten allen wat er aan zat te komen. Het was tijd voor ons laatste avondmaal voordat we de grote, boze (en verwarde) Ravihn zouden bevechten. We hadden goed uitgerust en onze wonden geheeld. Nu kwam het hyped avondmaal dat volgens Arthian kei goed zou zijn. En het was inderdaad... indrukwekkend. Helaas hebben volgens mij de meesten niet veel gegeten, want je wilt niet met een steen in je maag aan het grote gevecht beginnen. Over het grote gevecht gesproken: de drie zonnen stonden nu eindelijk op één lijn, en we werden door de VVV geleid over een bewegende brug naar het slagveld waar we Ravihn zouden bevechten. De brug sloot achter ons. Geen weg terug.

We kwamen als eerste de Grote Groene Gabber genaamd Meginorjord tegen. Hij was die vriendelijke draak die ons de weg naar het kasteel van de VVV had gewezen. Hij zou ons beschermen tegen de hordes soldaten die nog loyaal waren aan Ravihn, zolang we zelf ook een beetje oppasten. Wat een fijne vent!

Het slagveld was enorm, maar onze aandacht werd gelijk getrokken door een grote stenen toren in de verte. Eenmaal daar aangekomen, begon de toren te bewegen. Dit enorme reusachtige wezen moest wel de Ravihn zijn waar we naar op zoek waren! Onze vermoedens werden bevestigd toen het tijdsverloop opeens van continu naar turn-based veranderde en we zijn naam zagen in de beurt volgorde. Gek hoe dat altijd gebeurt als we vijanden tegenkomen. We stonden nog een paar honderd voet van Ravihn af, dus we moesten snel een flinke afstand overbruggen om ons geheime wapen in te zetten: de ketting waarmee we Ravihn konden vervloeken. Heldhaftig begonnen onze hasted heroes, Arthian en Wulfrik, aan een epische tocht door een regen van pijlen die Ravihn op hun afschoot (okay, eigenlijk ging het helemaal niet zo soepel want Arthian was snel weggerend voordat wij haste op haar konden casten, dus daar ging wat tijd verloren). Ondertussen kwam de rest van de groep er rustig achteraan gestrompeld. We hielden ons bezig met de soldaten die Ravihn had opgeroepen en zijn Super Sterke Strijdvlaggen™. Hij dacht ze strategisch ver uit elkaar over het strijdveld te verspreiden, maar niks kan de legendarische nauwkeurigheid van Allegro Fortississimo en zijn Starsniper ontkomen. De vuurpijlen die hij had bewaard kwamen nu goed van pas om de vlaggen in ongekende tijd in Armzalige As™ te veranderen.
De eerste vloeken werden over Ravihn uitgesproken, en hij werd flink verzwakt door het verbranden van zijn Super Sterke Strijdvlaggen™, terwijl er steeds meer soldaten verschenen. Eentje zag er uit alsof hij wel wat van magie afwist. Wij hadden gelijk een vermoede wat eraan zat te komen: dispel magic. Er was geen tijd te verliezen. Een aantal klappen met de balefire blade en een fireball later, en de knaap was vermorzeld voordat hij z'n roestige mond kon opentrekken om een spreuk uit te spreken.

Het gevecht verliep verder soepel: er verschenen nieuwe vlaggen die Allegro meteen weer verbrandde. De soldaten kwamen en stierven. Ravihn werd vervloekt en gereduceerd tot een grote zak kanonnenvlees. Er was nog een gevaarlijke kampioen van Ravihn die tussen zijn leider en ons in ging staan terwijl hij enge gezichten trok. Wij (Emrys en Badur iig) waren erg bang en durfden er niet meer langs. Gelukkig veranderde Arthian in haar demonische vorm en gaf Ravihn een gestoorde klap. We hebben haar nog nooit zo hard zien slaan. Er was iets met het getal 309, maar we snappen eigenlijk niet wat.

Toen verdween Ravihn opeens. Hadden we hem verslagen? Het leek er niet op, want de tijd verliep nog steeds in beurten. We zagen in de verte Meginorjord zijn draken adem over hordes soldaten uitspuwen toen één van de zonnen groter leek te worden. Hij werd groter... Nog iets groter... (Wow, Sun's big...) groter... totdat hij in Meginorjord neerstorte. Arme draak. Ondertussen leek de wereld langzaamaan in te storten. Rotsblokken vlogen overal. De andere zonnen begonnen ook neer te storten. Allegro plaatste het platonisch ideaal van een bol om ons heen. Arthian durfde het risico niet aan, en kwam er ook in staan. De echte held was Blob. Hij offerde zich op om uit te zoeken wat er zou gebeuren als je een zon op jezelf laat neerstorten. Conclusie: zelfs als je een vuurhond bent, overleef je het niet. Arthian schepte op dat ze het bij nader inzien makkelijk had kunnen ontwijken. Eerst zien, dan geloven ;). (Nee, we geloven je hoor Arthian! Je hoeft niet je leven te riskeren voor dit soort ongein. Dan blijft er minder olie over voor als Badur weer dood gaat.)

We zaten veilig in onze bol, maar nu wel onder een flinke hoop puin. Een aantal van ons besloten te veranderen in reusachtige dassen, en groeven ons richting het oppervlak. We kwamen uit bij een oppervlak, maar het bleek een grot te zijn. Lioterdis had een flinke make-over gekregen. Al snel kwamen we Ravihn tegen in de grot. Hij had nu de vorm aangenomen van een vurige, vlammende vent. Hij deed nog wat leuke trucjes, maar niks zo effectief als het trucje van Wulfrik. Met zijn sunlight sword sloeg hij zo hard dat Ravihn radiant damage niet meer aankon. Er was weer zo'n getal, 306 deze keer. Wat het betekent? Geen idee, maar het is wel lager dan het getalletje van Arthian. Het duurde daarna niet lang meer voordat we Ravihn hadden verslagen, nu echt!
Faäi had nog net de tijd om zijn ziel te grijpen, en Allegro om "Ladies and gentlemen, we got him!" te sturen naar ons reisbureau. De wereld begon in te storten en om ons heen te kolken. We hadden nog een visioen van een vaag gesprek op een berg. Volgens mij hebben we die berg eerder gezien in een droom? Heel vreemd dit. We bevinden ons nu in een kamer met een soort platonisch ideale vormen. Wie weet wat ons daar te wachten staat.