Sessie 32: I Lived, I Laughed, I loved…

Playlist om echt van deze samenvatting te kunnen genieten:

Het is belangrijk om te weten wanneer iets zijn einde heeft bereikt. Een einde is namelijk niet altijd iets slechts, het opent immers de deur voor iets anders om te kunnen beginnen; soms zelfs iets beters. Ik ben ridder Arthian Ilican, ridder van Ryggholm en ik vertel vandaag het verhaal van mijn einde.

Mijn einde, zoals elk goed einde, was teweeggebracht door liefde. Liefde… De pilaar van leven, en het enige wat de dood ondraaglijk maakt. Deze liefde die ik voelde mijn familie was het waard om voor te vechten. Te vechten met alles en iedereen die dreigde mijn familie van me af te nemen. Zo ook met Inai, die de lodestones had gestolen die wij nodig hadden om de wereld te veilig genoeg te maken om de zoektocht naar mijn zoon Yaadi te kunnen voortzetten. Een gevecht was het zeker. Bewapend met onze artefacten en alandvatar-in-spe voelde het alsof we niet te verslaan waren. De vuurballen waren groots, de sneak attacks hoog, de balefire intens en de sunlight fel… Maar hoogmoed komt voor de val, en wat een val was het…

Ik nam een risico. Hoewel ik al verzwakt was ging ik alsnog naar het standbeeld toe om het kapot te maken zodat de mensen waarvan ik hield een betere kans in het gevecht hadden. En hoewel ik verzwakt was koos ik er toch voor om mijn Dark Rage te gebruiken en te vechten in plaats van te vluchten. Ik nam een risico en ik verloor. Ik verloor alles. Ik verloor de kans om mijn goblin school te herbouwen. Ik verloor de kans om Allegro op te zien groeien. Ik verloor de kans om Yaadi te vinden. En ik verloor de kans om samen met Faäi oud te kunnen worden. Alles waarvoor ik zo hard had gewerkt werd van me afgenomen toen Inai besloot dat mijn leven minder belangrijk was dan zijn ego. Na mijn laatste heldhaftige moment, waarin ik naar de zilvere draak vloog en 156 damage op hem deed, werd ik door de lightning punches van Inai van het leven en van mijn ziel beroofd. Als reactie op mijn levenloze zielloze lichaam en Inai’s nieuwe ‘Fourth chances are not given to make things right, but rather to prove that we could be better even after we fall’ dragonbrand brak de hel pas echt los. Faäi gooide namelijk een gigantische 60 damage fireball op Inai, en Aland combineerde zijn polearm master en sentinel skills om Inai ook te bullyen. Inai had het wel weer gezien hier en besloot dat het tijd was om mijn ziel maar eens goed (of zou ik zeggen goed goed) te gebruiken op een andere locatie, echter wilde Aland hier niks van weten. Hij forceerde Inai om terug te komen zodat Faäi af kon maken wat Inai was begonnen. Met de kracht die enkel verloren liefde je kan geven sloeg Faäi het hoofd van Inai in totdat Inai levenloos op de grond lag. Faäi moest praktisch van hem afgetrokken worden omdat zijn lichaam nog nodig was om geld te verdienen en dus niet te erg ingeslagen mocht worden (typisch Badur om aan geld te denken slechts minuten na de dood van zijn ex-moeder). Nadat mijn spullen opgepakt waren was het tijd om te vertrekken. Waarheen? Dat was nog onbekend. Maar waar mijn familie ook heen gaat zal ik over ze waken en er alles aan proberen te doen om ervoor te zorgen dat ze veilig oud kunnen worden, met of zonder mij. Hoewel ik niet meer fysiek bij ze ben, weet ik dat ik niet echt dood ben zolang ik nog voort kan leven in hun gedachten en herinneringen. Ik leef voort in Faäi. Ik leef voort in Allegro. Ik leef voort in Yaadi. En ik leef zelfs voort in Badur / Emrys. Sterven is namelijk niet het tegenovergestelde van leven, maar een onderdeel ervan. Het hoogste eerbetoon aan mij is daarom ook niet om verdrietig te zijn, maar juist om terug te denken aan mij met plezier, en vooral ook om met plezier verder leven zonder mij. Huil niet omdat het voorbij is, maar lach omdat het is gebeurd. Weet dat een nieuw begin vaak vermomd is als een pijnlijk einde, en moge mijn pijnlijke einde het begin zijn van iets beters en mooiers.

Forever in your hearts,

Arthian