Sessie 37: Counter-offer

Onze vurige vriendjes begonnen dit avontuur met een shortrest, waarna ze zich spontaan ook een stuk sterker voelden. Haast alsof… alsof onze vriendjes een gratis ASI kregen van de DM! Wauw! Onze vriendjes waren sterker dan ooit en waren er helemaal klaar voor om in een noodvaart Berend de draak te redden, die stond per slot van rekening helemaal bovenaan de prioriteitenlijst, toch? Toch??? FOUT! Niks is minder waar. Berend is voor deze groep duidelijk een probleem voor de terugweg aan het worden. In plaats van Berend te redden besloten onze vriendjes dat deze gehele sessie geweid zou worden aan een pratende steen. Nee, niet Badur / Emrys (onze vriendjes zouden per slot van rekening nooit twee keer omkijken naar deze steen) maar aan hun nieuwe favoriete steen: Sjon.

Trouwe lezers van de samenvattingen zullen zich nog wel herinneren dat Faäi in druidic een stem hoorde die de vurige vriendjes bij zich riep. Ook zullen diezelfde lezers zich nog wel herinneren dat Faäi hopeloos opzoek is naar een vangnet van vrienden om haar overeind te houden nu haar verloofde dood is. De stem waar Faäi dus zo door gecharmeerd was, was van Sjon de steen (de hoofdpersoon van deze sessie). Na de shortrest gingen onze vriendjes de stem achterna opzoek naar Sjon. Onderweg kwamen ze nog een paar gekke frenzy flame fanboys tegen die aan het cosplayen waren als zeeanemoon, maar ook zij waren minder belangrijk dan Sjon. Badur / Emrys hebben nog wel een van de zeeanemonen de trap op geholpen omdat deze zeeanemoon geen benen had en het er zo sneu uitzag hoe hij de traptreden op aan het tijgeren was. Wat een keigoede guys zijn Badur / Emrys toch ook! Verder hebben onze vriendjes de verwarde zeeanemonen genegeerd om opzoek te gaan naar de pratende steen (you can’t make this shit up). Deze desbetreffende pratende steen werd al snel gevonden in een torentje. Hier was hij een poosje geleden neergezet, en ±3 dagen terug was hij met behulp van een ritueel een meer bewust wezen geworden. De tekst van dat ritueel was als volgt:

Tijdens dit ritueel was er een offer gedaan in de vorm van een mensenleven, hout, steen, planten en modder, en het resultaat was een bewuste Sjon en (ook niet compleet onbelangrijk) Thay in vuur en vlam (en dat terwijl je denkt dat Thay echt onmogelijk erger kon worden). Sjon was daarmee per ongeluk medeverantwoordelijk voor de brand in Thay! Er waren twee manieren om dit te stoppen: Sjon vernietigen, of een tegenoffer doen. Allegro wilde Sjon kapot maken zodat het vuur snel weg zou zijn en onze vriendjes vlot met de terugweg naar Berend konden beginnen. Echter is Allegro in deze bijzondere familie de enige die nog aan zijn medemens of aan Berend dacht. De andere drie vriendjes in dit ontspoorde gezin hadden al besloten dat ze bereid waren vrijwel alles op te geven voor een steen die ze nog maar enkele minuten kenden. Sjon mocht dus blijven. Om het vuur te stoppen besloten onze vriendjes om eerst te kijken of het kapot maken van de inscriptie op Sjon zou werken. Yaadi en Emrys / Badur gingen dus aan de slag om deze inscriptie onleesbaar te maken. Helaas was het enige resultaat na het hakken in de inscriptie een zwaar getraumatiseerde Sjon, maar het vuur was er nog altijd. Het was dus tijd voor plan B: een tegenoffer. Onze vurige vriendjes verzamelden meer stenen, modder, planten (dankjewel Emrys voor je mos), en hout dan het oorspronkelijke offer had gedaan zonder problemen. Maar waar o waar zou je toch mensenlevens vandaan moeten toveren? Precies: die hulpeloze zeeanemonen waren er niet voor niets! Nu had het oorspronkelijke ritueel maar één mensenleven gebruikt, en dus was twee gebruiken meer dan genoeg… Maar Yaadi was van mening dat het verstandig was ze gewoon alle drie levend te verbranden, want waarom niet joh. Lawful lawful good good Arthian draait zich om in haar graf als ze dit leest. Natuurlijk was het levend verbranden van deze arme stakkers niet genoeg. Nee, eerst besloten onze vriendjes dat het een goed idee was om het laatste waar de zeeanemonen om gaven vlak voor hun neus te vernietigen. Gewoon omdat het kan. In een van de torens op het bovenste plateau hadden Faäi en Yaadi namelijk het doek van het cursed schilderij van Arthian gevonden, en de zeeanemonen waren dat doek aan het aanbidden. En wat doe je met de priced possessions van je dode moeder slechts enkele dage nadat ze dood is? Bewaren? Koesteren? Als herinnering houden? Nee, niet in dit disfunctionele gezin. Hier vernietig je ze! Badur / Emrys twijfelden dus geen moment en besloten met hun evil dolk Arthians evil doek kapot te snijden (de appel valt niet ver uit de ‘lawful lawful good good’ boom... Misschien was Badur gewoon Arthians minst favoriete zoon omdat hij haar te veel deed denken aan zichzelf: moreel ambigu?). Nou goed: doek stuk, zeeanemonen in rep en roer, Yaadi aan het genieten van de pijn van anderen… al met al, een doodnormaal familieuitje voor de Illican-Erre familie. Gelukkig was de emotionele pijn van de zeeanemonen maar van korte duur, want voor ze het wisten hadden ze veel grotere problemen om zich zorgen om te maken. Ze werden namelijk door Yaadi in de toren gegooid en vervolgens door Faäi levend verbrand terwijl er een nieuwe tekst gezegd werd die verbazingwekkend veel leek op de oude. Het verschil was alleen dat niet alles afgebrand mocht worden en dat het vuur van Sjon nu gelimiteerd was tot de toren waar hij in woont. Ook heeft Faäi beloofd aan Sjon dat ze elke drie jaar langs zou komen op visite. Zo heeft Faäi eindelijk een echte vriend gemaakt. But at what cost…