Sessie 50: The City of Tears

...Ze reageerde op de incendiary cloud door weg te rennen. De prinses hief haar wall of force op, en verdween door de deur. Kom! Achter haar aan! We doorzochten alle kamers. Yaadi was druk met deuren intrappen toen Allegro ontdekte dat er een soort geheime ethereal doorgangen waren in de muren. Hij legde het systeem uit achter de locaties, maar we begrepen het niet 100%. Toch maakte het de zoektocht een stuk sneller, nu we niet meer alle deuren hoefden te slopen. Eentje had namelijk al 5 trappen overleefd en stond nog steeds. Er was alleen één probleem: één van de kamers was geblokeerd met een soort wall of force. Yaadi probeerde er omheen te gaan, maar stootte de hele tijd zijn knieën tegen nieuwe segmenten van de muur. Ondertussen baalde ik opnieuw dat ik disintegrate niet had voorbereid.

Yaadi vond uiteindelijk een route om de muur heen. Helaas was de prinses inmiddels nergens meer te bekennen. Yaadi stelde z'n metaaldetector in op koninklijke hoofdjuwelen, en ging erachteraan. We probeerden hem nog bij te benenen, maar er was geen beginnen aan. Hij vloog met 109.728 km/u de prinses achterna, nadat ik hem had geholpen zo'n haste banner te op z'n rug te monteren. Gelukkig liet hij een spoor van verkruimelde broodjes pindakaas achter. Hij pakte mij nog even op, maar besloot toen om mij toch buiten af te zetten toen we te langzaam bleken.

Daar buiten kon ik eens goed omhoog kijken. Ik keek naar boven en zag dat de volledige glazen koepel weg was. Maar waarom was de oneindige oceaan dan niet op ons neergestort? Ik zag een soort magische sterrenhemel boven me, en het water leek gestopt te zijn met stijgen. Het water stond helaas inmiddels wel zo hoog dat het de meeste huizen volledig overstroomd waren. Er staken slechts een paar hoge gebouwen boven deze zee-in-oceaan uit. In de verte zag ik een episch gevecht tussen Meginojord, de Kroper Koper en Güblich.

Yaadi vloog voor me uit, en ik begon achter hem aan te zwemmen. Na een tijdje kwam Yaadi teruggevlogen. Blijkbaar had hij de koninklijke hoofdjuwelen weer gevonden in het centrum van de stad, maar onder de grond waar hij er niet bij kon. Met zijn haste banner haalde hij snel Faäi en Allegro op, en vervolgens gingen we met z'n allen naar het centrum van de stad. Geleid door een uiterst fabuleuze Yaadi Glitterhoof, die met zijn voorste hoef over het water scheerde voor het effect, zwommen, sprongen en doken wij als drie schitterende dolfijn-roggen naar het centrum. Het moet een wonderbaarlijk gezicht geweest zijn.

Daar aangekomen konden we opeens op het water lopen, alsof er grond een paar centimeter onder het wateroppervlak lag. Ik voelde met net Jezus uit 'De legendarische avonturen van Jezus en Zijn Vader'. Boven ons zagen we de maan naar ons toe afdalen. Ze was erg boos dat we de rust verstoord hadden en riep haar beschermers erbij om ons te bevechten. Allegro zette zijn zonlicht aan, en we bereidden ons voor op de confrontatie.

Aan de ene kant stond Team Maanlicht, vertegewoordigd door de wachter met vuurzwaard, The Shadow, een water elemental, en... koning Irrovetti? Wat deed die hier? Anyways, aan de andere kant stonden wij, Team Zonlicht, onder leiding van Faäi Erre, aka de moeder, Allegro Fortississimo met zijn zonlicht, Yaadi Ilican Erre, de slecht in elkaar geplakte centaur, en Badur the True, jullie geëerde schrijver van vandaag. Zoals jullie weten is maanlicht slechts een zwakke reflectie van zonlicht, dus dit gevecht was snel beslist. In een minuut tijd hadden wij ze in elkaar geslagen, nog een keer in elkaar geslagen, op de rug van de inmiddels gearriveerde Meginojord gesprongen, en lieten we de maan neerstorten met één geweldige zonnestraal voor een totaal van 1412 damage.

Op de plek waar de maan neer was gestort was nu een draaikolk ontstaan. Volgens Meginojord was de ziel die we moesten hebben daarin gegaan, dus er zat niks anders op dan erin te duiken. Maar: de weg werd geblokeerd door een leviathan met erg veel tentakels. Gelukkig was Faäi met mijn hulp in staat om het monster te veranderen in een ongevaarlijke meerval. Nadat Meginojord ons de tandenstoker had teruggegeven, groetten wij hem - 'tot de volgende plane!' - en sprongen we de draaikolk in.

We kwamen uit bij een vreedzame onderwatertempel waar we konden ademen en rondlopen in het water. Er was ook een meertje in deze onderwater tempel in een overstroomde stad in een oneindige oceaan... Ja ik volg 't ook niet helemaal meer. We werden daar begroet door Sophanes. We voerden een gesprek met hem waarin we als een echte kwaadaardige genie ons plan uitlegde en hij als een andere kwaadaardige genie zijn eigen plan uitlegde. Hij wilde de ziel voor zichzelf om zo een nieuwe stad te bouwen waar hij de meester van zou zijn. The City of Glass was namelijk toch al in verval en had sowieso nog maar een paar jaar te gaan. We mochten ook in zijn stad komen wonen. Faäi moest walgen van het idee alleen al. In een waterstad wonen? Bah, nooit! Allegro was ook vastbesloten de material plane te redden, en Yaadi en ik waren het met hun eens. We leerden nog van hem dat in zijn teleporterende tovenaarstoren lodestones waren, en andere handige magische snufjes die we mochten hebben. We kregen zelfs instructies over hoe we 'm kunnen vinden! Maar zonder samenwerking zat er verder helaas niets anders op: vechten voor de ziel. Sophanes viel ons plotseling aan terwijl we nog gezellig aan het kletsen waren. We vielen vrij snel bewusteloos op de grond, maar Faäi stond nog! Met behulp van Zolkner's Pleur of Healing konden we elkaar weer tot leven brengen. Sophanes had nog een tweede cone of cold voor ons, en we waren weer bijna of soms helemaal bewusteloos. Ik rende met m'n laatste hitpoint op hem af, maar hij leek alles te voorzien wat ik ging doen. Ik kon hem maar één keer raken! Hij schoot magic missiles op Yaadi af, en het leek erop dat dit zijn einde was, en het binnenkort ook voorbij was voor de rest van de Vurige Vier. Echter, in één laatste legendarische actie stormde Yaadi op Sophanes af. Hij raakte hem precies goed, waar Sophanes helemaal door van slag was. Hij was nu zwaargewond, maar stond nog net overeind. Yaadi had nog één laatste klap uit te delen. Ook deze raakte, en Sophanes de water elemental was veranderd in een onschadelijk wolkje water. Yaadi voelde zich zelf helaas ook niet zo goed. Uitgeput, onder de wonden, en half bevroren stortte hij op de grond. Dood. Nu hebben we tien dagen de tijd om een veilige plek te vinden waar we hem kunnen terugbrengen voor een nieuw hoofdstuk in het verhaal van zijn leven.

Ik raapte de magische steen van Sophanes en Yaadi's uitrusting op, en met wat er over was gebleven van de vurige vier liepen wij verder door de tempel. We kwamen bij een deur met een verhaaltje erop. We lazen het, maar hadden eigenlijk geen geduld meer. Was dit nog een raadsel of zo? Whatever, Faäi sloeg de deur in. Daar zagen wij een kloppend glazen hart, dat Faäi ook kapotsloeg. Uit het hart steeg een doorzichtig wolkje op. Faäi pakte hoopvol haar zielenkooitje erbij. Was dit het dan eindelijk? Het wolkje werd geabsorbeerd. Yes! Om ons heen begon de stad te vervagen. Alles verloor zijn kleur en begon af te brokkelen. Langzaam werd alles zwart, en even later werden we wakker op een ijzige top van een berg. Dit zal wel de material plane moeten zijn, maar we zijn niet in de lodestone kelder zoals de vorige keer. Waar zijn we nu weer beland? Hoeveel tijd is er voorbijgegaan in de material plane? Wat is er nog over van Thay? Daar komen we volgende keer hopelijk achter...