Sessie 56: Dave: The Biggest Advocate for Hakuna Matata

Na het plan uitgebreid(?) te hebben doorbesproken met opa en een nieuwe look voor ons, werd het team opgesplitst. Team 1: opa vs draak (Brachlocus). / Team 2: Faai & Co. vs Dirge.

Initieel dachten we een episch fysiek gevecht met Dirge aan te gaan, maar het bleek als vanzelf een ware filosofie-battle geworden. Dirge bleek een echte praatjesmaker, hij leek in ieder geval geen haast te hebben zodra hij ons zag. In eerste instantie vond hij ons helemaal niet aardig, vieze agenten van Meginojord die we waren (zijn?). Echter, zodra hij ervan overtuigd raakte dat wij geen doordachte spionnen zijn, maar gewoon exceptioneel dom en naief, zag hij de kans om zijn overtuigingskrachtspier te gebruiken schoon.

Meginojord blijkt helemaal niet onze vriend te zijn, maar een vuile charlatan die wilt heersen over... uhhh... de material plane? Ik moet eerlijk bekennen dat ik Dirge nogal wazig vond, maar alle goeie filosofen zijn niet te volgen! Gelukkig is Dirge er om tegen de kwaadaardige Meginojord te strijden en de wil van Asgorath uit te voeren. Wat is de wil van Asgorath, vraag je je misschien af? "Just let it be, bro". Inactie vinden we dus supercool. Maar doet Dirge niet juist actie door ons een koppie kleiner te willen maken? Uhh... Ja..? Soort van..? Wie zal het zeggen, Dirge in ieder geval niet, hij kan alleen in wazigheden en "Agent van Meginojord!"s spreken. Over agenten van Meginojord gesproken, iedereen zou er zo eentje kunnen zijn... Zelfs zonder dat ze het zelf doorhebben; sukkels zoals wij bijvoorbeeld. Pas dus goed op!

Afijn, er is nog iets met dat Meginojord de material plane wilt hebben en zieltjes die naar de verkeerde plekken ga, maar dat soort gewauwel onthoud ik toch niet. Uiteindelijk had ik Dirge er goed genoeg van overtuigd dat ik niet langer een agent van Meginojord zou zijn en nu het juist zou gaan doen (of juist niet doen, dus). Ik mocht erlangs, de grot uit, hoeze! Toen ik achter me keek, verwachtte ik daar mijn lieftallige party-genoten te zien, maar ze waren opnieuw in de filosofieval van Dirge getrapt... En ik had het nog wel zo goed voorgedaan. Gelukkig, ook zij wisten zich er uiteindelijk voldoende uit te lullen.

Een klein probleempje: onze filosofiebattle had dusdanig veel tijd in beslag genomen, dat onze kleur weer terug begon te komen. Gelukkig waren we nu dikke homies met Dirge, dus eigenlijk helemaal geen vuiltje aan de lucht. Er was wel iets anders in de lucht; zodra we buiten stonden, zagen we een enorme (TW: azuurblauw) azuurblauwe wolk hoog boven de berg. Er was verder weinig te zien; af en toe staken er wat drakenledematen uit, maar wat er aan de hand was, was overduidelijk. Dirge was niet zo blij, maar gaf ons het voordeel van de onnozelheid. Opa daarentegen, was erg te spreken over onze stalling-technieken.

Wij dachten 'm snel te peren op een quetzal (lees: mij), maar Dirge vond dat ook een uitsteken vervoersmiddel... Na veel wikken en wegen over de beste (in)actie (terwijl we actief naar boven richting de wolk aan het vliegen waren!!!), besloten we Dirge te banishen naar een gezellige doolhofspuzzel (filosofen houden van gedachte-experimenten, toch?). Dat probleem uit de weggeholpen, vloog ik met een noodvaart de andere kant op. Dirge was vrij snel weer terug, en keek ons niet al te blij achterna en begon de lange resterende weg op de trap omhoog. Opa ging ondertussen vrolijk door met het opslurpen van de draak. Dat is vast niet iets wat later als consequentie terug gaat komen :)