Sessie 70: Imreich

Elke keer dat wij een vergadering binnenkomen, verandert het van een saai boel van besluitloosheid en niksdoen naar een productieve meeting. Zit het vergaderen in ons bloed? Misschien moeten we zelf een overheid worden?

Deze vergadering hebben we de toestand van de wereld besproken - die is goed aan het vergaan. Imrik heeft een nieuw rijk gesticht op de gletsjer waar hij bijna iedereen die geen worldshaper elf is uitsluit. Gelukkig heeft Palmera toevallig een gif dat precies werkt op elven van het Caledor geslacht. Handig! 't doet zelfs in enkele seconden z'n werk. We namen de het gif aan en maakten een plan om naar boven te klimmen. We konden ofwel door de windmuur klimmen met Allegro's antimagicfield, of door de geblokkeerde liftschacht klimmen of vliegen. Allegro zag met één blik gelijk al welke rots hij moest weghakken om de gehele schacht open te laten vallen. Dus omhoog door de schacht dan maar!

Daar vlogen we: Allegro op Glitterhoof, Faäi als agent G. Eagle, en Elwyn en Badur wapperden heel hard met hun oren. Shaggoth moest beneden blijven, want die was helaas een stealth missie. Halverwege zagen we de uitgang, maar het werd steeds lichter en donkerder aan het einde. Wat zou dat betekenen? We kwamem er maar al te snel achter: grote rotsblokken op ons af gegooid. Toch gespot! We hadden een paar ideeën om ze te ontwijken, maar de zekerste route zou toch buitenom door de windmuur heen zijn. Faäi nam de rol aan van agent A. om goed te kunnen klimmen. De rest werd getild door de trouwe Shaggoth Jr. De wind werd steeds sterker: op een gegeven moment duwde de wind ons zo sterk omhoog dat het leek alsof we naar beneden aan het klimmen waren in plaats van omhoog. Dat was nog niet eens het hoogtepunt, want de wind bleef toenemen tot het de equivalent was van vele malen normale zwaartekracht, maar dan in de tegengestelde richting. Shaggoth verloor bijna z'n grip, en de rest werd slechts door de goed vastgebonden touwen bij Shaggoth gehouden. Gelukkig hadden wij een immovable rod op zak! Shaggoth kon het goed gebruiken om door te klimmen, terwijl de we daar als ballonnetjes aan touwtjes om hem heen zweefden. Uiteindelijk kwamen we bij de bron van de wind: een dikke magische storm muur, waar de wind nog vele malen sterker was, en het zicht geblokkeerd werd door een dikke laag sneeuwvlokken! Badur gooide een javelin erdoorheen en schatte de kans dat de immovable rod niet sterk genoeg was toch iets te hoog in. Dit was dan toch tijd voor een antimagicfield. Shaggoth kon niet mee in de antimagicfield, dus hij begon aan de klim terug naar beneden. De rest trotseerde de storm met ons magische schild.

Na ruim een minuut kwamen we aan de andere kant van de storm muur. We keken uit over een grote ijsvlakte met een kasteel en... Huh? We konden van deze kant gewoon door de muur heen kijken, over de wereld uit. We zagen het kamp van Cormyr en de fractals die de wereld aan het opslokken waren. Er was maar één logisch punt om op af te gaan: het kasteel, waar Imrik zich vast zou schuilhouden. Met een boogje liepen we naar het kasteel, en kwamen we bij de noordelijke poort aan. De wachters dachten daardoor dat we gewoon bij hun hoorden, we kwamen immers uit de richting van de gletsjer! Ze wilden ons best naar Imrik brengen, we hadden namelijk zogenaamd een bericht voor hem. We werden geleid naar een enorme troonzaal, en daar zat Imrik hoog op z'n troon. We wilden hem eigenlijk onder vier (of tien?) ogen spreken, maar hij had daar geen zin in en we moesten het maar in z'n oor fluisteren. Maar... wat was ons bericht eigenlijk? Na even twijfelen liep Badur toch naar voren en fluisterde: we hebben de vuurziel. Imriks ogen gloeiden op met hebzucht: nog een vuurziel? Voor mij? Bedankt! Maar... dat was niet het plan. We moesten hem toch het nare nieuws vertellen: de ziel was voor Faäi bedoeld. Daar had Aland directe instructies voor gegeven. Dit sloeg zo nergens op dat Imrik niet anders kon dan geloven dat deze instructies inderdaad van Aland moesten komen. Dat betekende echter niet dat hij die ook ging opvolgen. Hij probeerde ons te intimideren, maar dat lukte niet echt. Sterker nog, Faäi was zo intimiderend en overtuigend dat er een aantal wachters wegliepen. Deze zelfingenomen prins gingen zij niet verdedigen.

De draken en een paar wachters bleven wel (nog eventjes) loyaal, en Imrik beval ze om ons te grazen te nemen. Ze hadden ons echter onderschat: al snel bleek het gevecht in ons voordeel uit te komen, en nog meer wachters besloten weg te rennen. Imrik en zijn draken hebben ons nog flink lopen prikken, en eentje had zo'n stinkende adem dat Badur er kort van flauw viel. Het duurde echter niet lang voordat het duidelijk werd dat Imrik moest vluchten. De draak probeerde nog de tas met het zielendoosje bij Faäi weg te worstelen, maar niemand kan zo goed worstelen als Faäi (met een beetje magische hulp). De draak werd afgeslacht, en Imrik vastgebonden voor zijn troon gelegd. Nu was het wachten tot hij weer bij zou komen om omhoog te kijken naar Faäi die imposant boven hem op zijn troon was gaan zitten. Imrik heeft heel wat vragen te beantwoorden over de toestand die hij gecreëerd heeft hier. Ik hoop voor hem dat hij mee werkt. De nieuwe overheid zal anders niet al te vriendelijk voor hem zijn.