Sessie 71: Aland’s Apocalyptische Aspiraties

Welkom terug, lieve lezers, bij een nieuw hoofdstuk van de Vurige Vier en hun absurde, apocalyptische perikelen! Dat is lang geleden! Dusdanig lang dat ik zelf ook een hoop ben vergeten van wat er de afgelopen tijd is gebeurd, maar ik zal proberen de rode draad te benoemen. Nou, waar waren we? O ja! Bij het beste stuk: Imrik lag vastgebonden op de grond terwijl Faäi op zijn troon plaats had genomen. Eigenlijk was het een prima einde geweest op hier te stoppen, maar goed we gaan stug door!

Imrik lag dus op de grond, en heeft daar een tijdje lang vragen beantwoord (of eigenlijk heeft hij een hoop dingen verzwegen omdat wij niet in de cooler Insider Club zaten) terwijl Elwyn af en aan thee en hapjes kwam brengen. Voor een prinses vertoont ze wel echt bediende-gedrag hoor, maar misschien is dat haar puberfase waarin ze afstand probeert te doen van alles wat met haar ouders geassocieerd wordt? O sorry, geen puberfase want ‘it’s not a phase mom, it’s who I am!!!!1!’ Nou goed, na een tijdje heeft Imrik toch laten blijken welke kant we ongeveer op moeten om bij Aland te komen en heeft hij ook besloten dat hij zou zorgen dat Faäi haar vuurvingertje zou krijgen, want Aland had al een vuurvingertje van iemand anders gekregen (?!?!).

Faäi heeft vervolgens besloten om haar vurige vinger te uit te testen in de verblijfplaats van Imrik, en heeft dus ons van pyrotechnisch spektakel voorzien, reuze indrukwekkend! Na dit vurige spektakel zijn onze helden doorgegaan richting de groene berg waar Aland zou verblijven. Om hier te komen moesten de Vurige Vier eerst weer eens een minigame voltooien, leuk! Dit keer bestond de game uit een reeks paden, en ze moesten steeds kiezen welk pad ze namen om langs een serie aan mogelijke obstakels te komen. Die obstakels waren alles van simpele combat die voorkomen kon worden door strategisch (of was het nou tactisch?) erlangs te gaan (bijvoorbeeld in de vorm van een hele grote sneeuwbal die… de berg OP rolt. Er is niks zo onopvallend als dat toch? Dat moet haast wel werken! Nou, dat deed het dus ook) tot enge combats met schimmen in de vorm van Opa (wat impliceerde dat Opa daar ooit eens was geweest, mogelijk zelfs recentelijk???). De groep deed onderweg ook nog even aan wat kunstzinnige vandalismewerk bij een verzameling standbeelden van goden, door deze neer te zetten in poses die zeker godslasterlijk waren. Dit zal de goden leren om standbeelden te hebben! De Lantern King vond dit ook best een leuke prank en dus kreeg Faäi een beloning, maar of we hem tevreden hebben gesteld hiermee, dat weten we helaas nog altijd niet… Anyway, bijna bij het einde van de reeks uitdagingen in deze minigame namen onze helden een korte lunchpauze, waarbij ze allemaal een mysterieuze boon ontvingen. Badur besloot op dit punt ook maar eens te proeven van het legendarische bot dat Elwyn zo lekker vond. Wie kan dat nou weerstaan?!

Eenmaal aangekomen bij de berg, deed Faäi alsof ze Aland was, met behulp van een beetje disguise self magie. Ze gaf hier een random guy een dag vrij, wat een gulle 'baas' is Aland zeg! Een mysterieuze toeschouwer leek het ook heel grappig te vinden, die zat immers te giechelen achter een steen. Was het misschien de Lantern King?

Echter toen onze helden vervolgens Lanaya tegenkwamen besloten ze dat het misschien beter was om niet verder te gaan met deze schertsvertoning en gingen ze weer gewoon als henzelf door het leven. Toen de Vurige Vier vervolgens met Lanaya gingen praten merkten ze al snel dat zij hen niet veel kon vertellen wat ze niet al wisten, en dus drongen ze erop aan dat ze echt naar Aland wilden. Lanaya vond alleen dat Aland zóóó druk was dat hij echt niet gestoord kon worden. Onze helden mochten dus alleen met Aland praten als er een noodgeval was, en nee, het einde van de wereld was geen noodgeval. Gelukkig hadden onze helden een trapcard op zak: zij hadden al een tijd het vermoeden dat Opa en zijn gang van undead hierheen zouden komen om de kracht van de Material Plane te stelen voor hun eigen snode plannen, en dat kan je echt niet doen! Toch jongens? Wie zou nou zo’n plan hebben?! Pfff, nou de Vurige Vier niet hoor! Die zouden nooit iemand ingehuurd hebben om een grote antenne te bouwen om alle energie op te slurpen hahahaha… Nee dat zou echt bizar zijn… Anyway, de Vurige Vier besloten dat ze meer dan bereid waren te snitchen op Opa als dat hen een stoel aan de vergadertafel van Aland op zou leveren.

Na dus een beetje aandringen mochten we van Lanaya naar Aland toe, ondanks dat Aland HEEEEEl druk was met een canvas maken (?) en verf mengen (?). Echter toen wij bij Aland kwamen zagen we dat hij helemaal niet HEEEEEL druk was, hij stond gewoon dom voor zich uit te staren zoals altijd! Shocking! Maar niet heus. Echter, voordat hij met ons wilde praten eiste hij dat onze helden hun connecties met hun primordiale draken opgaven voor een privégesprek. De rest van de groep gaf hun connecties op, maar Elwyn weigerde, wat leidde tot een nogal brutale ingreep door Aland (serieus, hij at haar schouderblad op!). Gelukkig was er Allegro’s levensverzekering die alles weer netjes op zijn plaats zette. Eenmaal verlost van die parasiterende draken was het eindelijk weer heerlijk rustig in de Vurige Vier hun hoofden, zoals voorheen ging er dus eindelijk niet veel meer in om. Dat was natuurlijk wat Aland gepland had: des te minder gedachten er in hun hoofden rondgingen, des te meer ruimte er was om hun hoofden te vullen met zijn eigen gedachten! En dus begon de meest epische loredump van de eeuw. Om het kort (heel kort) te zeggen: Aland, de verrader der verraders, was niet zomaar een sukkel eersteklas met een passie voor mismanagement en insider trading. Nee, hij was eigenlijk de verloren zoon van Asgorath, ook wel Meginojord genoemd! Hoe zagen we dat niet meteen: Aland heeft duidelijk de passie voor inactie en de onduidelijke wil van zijn vader geërfd. Maar, lieve lezer, nu hoor ik u denken: wie was dan die groene draak??? Nou, dat was een vriend van Aland met communicatieproblemen erger dan een verbroken telefoonlijn tijdens een stroomuitval! Hij had blijkbaar zichzelf nooit Meginojord genoemd, echter gingen wij er gewoon vanuit dat hij dat wel deed want wij dachten dat hij over zichzelf in de derde persoon sprak… Laat dit een les zijn: when you assume, you make an ass out of u and me. De ultieme lore dump onthulde ook dat Aland/Meginojord's masterplan was om de sterfelijke wereld te 'bevrijden' van de goden. Dat klinkt nobel, niet? Maar zijn versie van vrijheid betekende toen we wat doorvroegen dat mortals alles mogen doen… behalve zelf god worden. Niet écht vrijheid dus. Echter om dit godloze bestaan te creëren moet Aland wel eerst zichzelf tot god maken, maar he is not like the other gods… He is worse. Typisch Aland, net zo helder als modder.

Deze verlichte dictator-to-be had dit plan ook gewoon vanaf het begin kunnen delen met ons, want, ironisch genoeg, zouden de meeste van ons (behalve misschien Allegro, want die is te goed voor deze wereld) waarschijnlijk zijn plan gesteund hebben. Maar nee, hij koos ervoor om gewoon het einde van de wereld zelf in gang te zetten en ons pas achteraf te vertellen dat wij hem al die tijd hebben geholpen met het realiseren van hetgeen wat wij probeerden te voorkomen. Talk about awkward! Het blijkt maar weer dat zelfs in een wereld vol magie en mysterie, een goed communicatieplan het verschil kan maken tussen wereldheerschappij en wereldvernietiging…

Dus daar zaten we dan, met onze monden vol tanden (en Elwyn met één schouder minder), terwijl we probeerden te verwerken dat onze grootste bondgenoot eigenlijk onze grootste vijand had moeten zijn. Dat is pas een plot twist die zelfs de Lantern King niet had kunnen bedenken! Aland, de doorgewinterde prankster, had ons allemaal goed te pakken genomen.